Maak kennis met mijn oma: Zwaantje Etten-Smit

Onder het genot van een kop thee en naast een warme kachel praatte ik gezellig met de 69-jarige Zwaantje Etten-Smit. Ze is mijn oma, de moeder van mijn moeder. We zaten samen in haar woonkamer voor het interview die ik voor een schoolopdracht moest afnemen. Maar waarom juist deze oma? Ik heb bewondering voor deze vrouw. Ze doet altijd ontzettend veel voor alles en iedereen. Ik wou graag meer weten over haar leven.

“Ik hoop dat mijn kinderen en kleinkinderen het allemaal  heel goed gaat”.

 

Waar kom je oorspronkelijk vandaan?                                                   

“Ik ben geboren en opgegroeid in Holthe, in de gemeente Midden-Drenthe. Ik woonde daar samen mijn broer Jan, zus Willie en ouders op een boerderij en café. Het café en de boerderij was van mijn ouders. Het café bestaat sinds 1970 niet meer. Het was een mooi dagelijks cafeetje. Hier kon er nog gewoon een flesje Jenever gekocht worden of je kwam langs voor een borrel. Daarnaast kwamen er overdag ook vaak mensen in het café voor bijvoorbeeld een kop koffie of een uitsmijter. Een keer in de zoveel tijd kwam de jachtcombinatie uit Holthe om brood en koffie te nuttigen. Op de boerderij hadden we melkkoeien, maar ook voederbieten, aardappelen, rogge en haver. Ik werkte vroeger zowel in het café als op de boerderij. Dit heb ik ongeveer zes jaar gedaan”.

Het café en de boerderij in Holthe waar oma is geboren en opgegroeid.

Zijn er mensen aan jouw kant van de familie die ik niet ken en hoe komt dat?                                                                                                    

“Mijn broer, zijn vrouw en ouders heb je niet gekend. Dit komt omdat ik een nakomeling was. Ik ben 12,5 jaar nagekomen”.

Wat wou je later worden? Wat heb je daarvoor moeten doen om dat waar te maken?                                                                        

“Eigenlijk had ik geen idee. Ik hielp altijd op de boerderij en in het café thuis, beter wist ik niet. In die tijd ging je als meisje automatisch naar de huishoudschool zodat je later voor je gezin kon zorgen. Dat heb ik ook gedaan. Ik ben in 1969 getrouwd met jouw opa Roelof, toen kwam ik weer op een boerderij in Wijster terecht. Later werden onze kinderen geboren en ben ik altijd op de boerderij blijven werken. Daarnaast heb ik een tijd bij de VAM in de kantine gewerkt. Toen ik binnen in het dorp ging wonen heb ik gewerkt voor ICare en in een verzorgingstehuis in de huishouding. Ik zit nog steeds bij de begrafenisvereniging. Hier schenk ik koffie tijdens uitvaarten. Dit mag ik nog tot mijn zeventigste doen”.

Oma tijdens een werkdag op de boerderij in Holthe.
De boerderij waar oma samen met opa, mijn moeder en mijn oom Egbert woonde.

Is er iets wat je nu mist, wat je vroeger wel deed en had?              

“Ik mis het sporten wel een beetje. Ik heb vroeger jaren bij de handbal in Wijster gezeten. Zelfs nog samen met jouw moeder in het team als keepster. Later heb ik nog gehandbald bij de recreanten. Ook heb ik toen ik nog in Holthe woonde lang aan korfbal gedaan. Maar je wordt ouder en dan kun je dat niet meer doen. Dat is met werk natuurlijk net zo. Ik zit bij de Vrouwen van Nu uit Wijster. Dat heette vroeger de Plattelandsvrouwen. Daar hadden we vroeger een huisvrouwenorkest. Hier traden we af en toe mee op. Ik begeleidde het orkest met mijn accordeon. Er was een zanggroep en de rest maakte muziek op huishoudelijke apparaten met bijvoorbeeld een wasbord, stofzuigerslang of theepot. Af en toe moesten we een hele middag voor oudere mensen organiseren en deden we er ook toneelstukjes bij. Dat vind ik ook ontzettend jammer dat dat er nu niet meer is. Maar ook dit komt omdat iedereen ouder wordt”.

 

Het huisvrouwenorkest waar oma vroeger bij zat. Ze staat vierde van links op de bovenste rij met accordeon.

Zijn er keuzes die je in het verleden hebt gemaakt of moeten maken waar je heel blij mee bent geweest of juist spijt van hebt gekregen?                                                                                                        

“Ik heb eigenlijk nergens spijt van. Waar ik heel blij mee ben, is dat ik nog steeds muziek maak, en dat ik dat ook nog steeds kán doen”.

Wat zal je nooit vergeten in je leven?                                                    

“Ik zal nooit meer vergeten dat mijn man Roelof onverwachts overleed in 1996. Maar ook niet dat ik daarna mijn nieuwe vriend, Frans in 1998 heb leren kennen. Dit was tijdens een dansavond voor alleenstaanden in Norg. Toen ik beschoten werd vanuit de trein toen ik een kijkje ging nemen tijdens de treinkaping van 1975 in Wijster en de treinkaping zelf, zal ik ook nooit vergeten. Gelukkig is het voor mij en mijn gezin toen goed afgelopen”.

De trouwdag van opa en oma.
Oma doet verhaal aan de krant over de treinkaping. Ze zit hier met zoon Egbert.

 

 

Klik hier voor het verhaal van oma over de treinkaping in Wijster

Je bent nu met pensioen. Wat doe je om niet thuis te blijven zitten?

“Ik sport nog een keer in de week. Daarnaast zit ik nog steeds bij de Vrouwen van nu, ik speel accordeon bij het Shantykoor in Spier en ik speel muziek samen met andere vrijwilligers. Dit is een keer in de maand voor de ouderen in het verzorgingstehuis waar ik heb gewerkt. Het ‘Schorre keeltje’ “.

Ben je blij met wat je in je leven hebt bereikt en gedaan en waarom?                                                                                                        

“Ja, daar ben ik wel blij mee. Maar waarom? Wat moet ik daar nou weer op zeggen dan? Je stelt ook wel lastige vragen Myon”.

Laat ik de vraagstelling makkelijker maken. Waarom ben je bijvoorbeeld blij dat je dingen zoals het ‘Schorre keeltje’ nog steeds doet?                                                                                                    

“Ik vind het mooi dat de mensen van zoiets genieten en dat ik daarvoor waardering krijg”.

Is er iets wat je nog wil doen in je leven? Heb je bijvoorbeeld nog een droom?                                                                                                    

“Ik heb geen droom, maar opa wel hoor, haha. Hij wil graag in een luchtballon. Maar dat lijkt mij maar niks. Ik zou dan toch nog wel graag met de hele familie een weekend weg willen, zoals we vroeger vaak deden. Ik heb ooit met het volksfeest van Wijster in een helikopter gezeten. Dat zou ik nog wel een keer willen doen”.

Hoe zie jij jouw toekomst? Waar hoop je dat jouw kinderen en kleinkinderen over een aantal jaar staan?                                    

“Waar ze over een aantal jaren staan weet ik niet maar ik hoop dat mijn kinderen en kleinkinderen het allemaal heel goed gaat. En wij worden ouder, dus de toekomst heb ik geen idee over”.

Hier staat oma op de foto met haar oudste én natúúrlijk haar allerliefste kleinkind. 😉

Myon

13 gedachten over “Maak kennis met mijn oma: Zwaantje Etten-Smit”

  1. Natuurtalent Myon 😉! Zit hier met een
    ‘Big smile’ je verhaal te lezen…leuk geschreven hoor je hebt er echt gevoel voor. Lekker mee doorgaan, ik ga je volgen 👍🏼

Geef een reactie